ALLAHYARHAM KAMAL BAHARIN MUSTAFFA
(18 Februari 1971 - 15 Oktober 2008)
Sebetulnya saya terkejut.
Dan kelmarin deringan telefon bimbit dipoket, merungkaikan segala
persoalan. Di hujung talian, suara Zulfakar menyampaikan berita perginya
seorang lagi sahabat XSAS'88 sungguh menyebakkan. Namun kita perlu
optimis yang mati itu pasti.
Semalam, seharian, ingatan saya mengimbau ke Batu 8, Jalan Gambang.
Kembali ke SEMSAS dan zaman kita diperbesarkan. Zaman kita diremajakan
dan mungkin didewasakan. Kumpulan pelajar yang masuk pada tahun 1984
(class of 88), tentunya tahu dan rapat sekali dengan Allahyarham. Saya
percaya saya adalah antara kita yang rapat sekali dengan Allahyarham.
Pertamanya kerana kami berbumbungkan satu rumah, rumah Skylab yang
selalu corot dalam Acara Sukan Tahunan. Tapi semangat kami tetap kental,
takkan mengalah tanpa beraksi dahulu.
Pada hari pertama di SEMSAS, orang pertama yang saya berkenalan,
tentunyalah Allahyarham. Kebetulan, katil saya di sebelah kiri katil
beliau (dan di sebelah kiri katil saya pula ialah Tuan Yang Arif
Jamaluddin Mat). Kami ditempatkan di Dorm AJ bersama-sama 13 atau 14
lagi sahabat-sahabat yang lain. Esprit de corp kami, kita serumah, rumah
biru, rumah Skylab. Pada hari itu juga, ketika taklimat pada sebelah
petang oleh Pen. Pengetua (Cikgu Shahrudin @ Sharon) di Dewan Makan,
saya duduk di sebelah beliau. Memandangkan ketika itu, keluarga saya
telahpun berpindah dari Kuantan ke Ipoh, mengenali orang tempatan (baca
orang Pahang) sebenarnya cukup melegakan, selain daripada
sahabat-sahabat yang sama-sama belajar dengan saya sewaktu di Sultan
Abdullah School, Kuantan. Dari titik itu, seperti clichenya,
persahabatan Allahyarham dan saya pun bermula.
Polisi sekolah yang menempatkan pelajar-pelajar tingkatan satu yang
serumah dalam kelas yang sama, menyebabkan Allahyarham dan saya sekali
lagi tidak terpisah. Kelas 1 Sains 3, seingat saya guru kelasnya ialah
Cikgu Safiah. Seawal lagi, Allahyarham telah menunjukkan sifat-sifat
kepimpinan, maka beliau kami pilih sebagai Ketua kelas 1 Sains 3.
Sebagai pelajar SBP, memang kita diasuh untuk cemerlang dalam pelbagai
bidang. Allahyarham tidak terkecuali. Selain memiliki ciri kepimpinan
yang tinggi, Allahyarham mengembangkan bakat beliau dalam bidang debat;
sastera dan seni, baik penulisan cerpen dan puisi, deklamasi sajak;
syarahan; seni lakon, kami sama-sama berlakon dalam Pekan Teater TV3, (di
situlah karier Azhar Sulaiman bermula); dan juga tidak ketinggalan dalam
bidang sukan.
Penglibatan ini bukan sekadar penyertaan, malah meraih kejayaan
cemerlang. Antaranya yang saya ingat dan boleh dikongsi (kerana ada juga
yang saya terlibat sama dalam satu pasukan) ialah Juara Debat Bahasa
Malaysia, baik di peringkat daerah mahupun negeri, Juara Syarahan
Perdana Negeri Pahang, Naib Johan Pekan Teater TV3 peringkat Daerah,
Juara Deklamasi Sajak sempena Kemerdekaan peringkat Negeri dan banyak
lagi. Yang menariknya, kejayaan ini dicapai hampir saban tahun, dan
tentunya nama Kamal Baharin Mustaffa sentiasa berkumandang di Dewan
Utama SEMSAS, tanda penghargaan pihak sekolah kepada beliau.
Meskipun apabila naik ke tingkatan dua, kami terpisah, kerana saya
pindah ke 2 Sains 1 (Teratai) dan Allahyarham kekal di 2 Sains 3 (Melati)
hubungan kami terus akrab kerana kami banyak terlibat dalam
aktiviti-aktiviti ko-kurikulum dan ekstra-kurikulum bersama-sama. Selain
penglibatan dalam pasukan debat, antara yang saya masih ingat ialah
camping di Beserah di bawah Pasukan Bulan Sabit Merah dan AJK Stor Sukan.
Kami turut sama menjadi AJK dalam Projek Bacaan Sekolah (ingat lagi
bilik kami di bawah tangga dekat kantin). Kami saban tahun mewakili
sekolah ke Pesta Piala Perdana Menteri (PPM; saya dalam pasukan bola
keranjang dan beliau dalam pasukan debat). Tentunya banyak sekali
lawatan-lawatan (rasmi dan tidak rasmi yang saya bersama beliau).
Kenangan terindah ialah ketika di tingkatan satu, saya pernah "balik
bermalam" ke rumah beliau di "Kelat Rendang". Kalau tak silap, Mat Yie
pun ikut sekali. Memang seronok ketika itu. Merasai suasana kampung dan
yang saya takkan lupa, ibu Allahyarham seorang yang sporting dan
masakannya sedap (Allahyarham anak yatim sebelum ke SEMSAS lagi). Dan
tentunya "balik bermalam" itu, bukan yang pertama dan terakhir.
Selain hal duniawi, Allahyarham juga seorang yang menitik-beratkan
hal-hal akhirat. Akhlaknya tinggi dan berbudi pekerti mulia. Semenjak di
sekolah, beliau selalu dirujuk sebagai "imam" kami, budak-budak Skylab.
Kalau hal-hal berkaitan Feqh, beliaulah tempat kami bertanya. Beliau
juga menyertai Musabaqah, nyanyian nasyid, menjadi naqib dan pelbagai
aktiviti yang ketika itu dilihat sebagai "islamik". Personaliti beliau
sebagai muslim cemerlang terserlah, antaranya yang saya boleh berkongsi
di sini, beliaulah yang menasihati saya (yang saya ambil pakai), untuk
menutup aurat ketika bersukan.
Sebagai individu, Allahyarham memiliki personaliti yang ceria dan suka
menggembirakan orang lain. Kalau Di dorm AJ, AK dan AL dulu, beliaulah
yang akan menjadi Raja Lawak kami. Beliau jugalah 'radio' kami. Siapa
yang akan lupa, dendangan beliau menyanyikan lagu-lagu Ramli Sarip.
Antara bait-bait yang saya masih ingat, " Kau Yang Maha Esa, Kau Yang
Maha Agung, Kau Yang Maha Penyayang....Siapa Aku Tanpa Mu...," sungguh
menusuk kalbu. Beliau yang terserlah dengan sifat-sifat kepimpinan,
sering memainkan peranan sebagai pembimbing rakan sebaya. Banyak juga
masalah-masalah peribadi saya yang beliau dengar dan beri pandangan
untuk selesaikan. Justeru itu beliau sentiasa disenangi, senior dan
junior, kakak-kakak dan abang-abang juga adik-adik. Ini terbukti apabila
setiap kali ada acara di SEMSAS, seperti ucapan Hari Raya, "Apple's Day"
dan sebagainya, Allahyarham tentunya orang yang paling banyak sekali
mendapat dedikasi dan pemberian. Kalau disenaraikan, memang banyak
sekali kakak-kakak dan adik-adik angkat beliau. Pendeknya, beliau
disenangi semua. Begitu juga di kalangan guru-guru. Setahu saya beliau
rapat sekali dengan Cikgu Kamiliah (Cikgu Maths) dan Cikgu Puteri
Fatimah (Cikgu Debat). Tanyalah sesiapapun guru-guru di SEMSAS, beliau
sentiasa disenangi oleh semua orang. Tetapi suatu perkara yang hingga
kini saya tidak pasti ialah kenapa beliau tidak dilantik menjadi
Pengawas sekolah. Sampai sekarang saya rasa beliau menolak lantikan itu
(kerana persepsi umum yang negatif terhadap imej pengawas). Selain
menjadi Ketua Rumah Skylab pada tingkatan 5, beliau sering dilihat dan
diangkat sebagai Ketua Pelajar (tidak rasmi) oleh pelajar-pelajar yang
lain. Tentulah tugasnya macam Yang Berhormat, kalau ada masalah antara
pelajar dan pengawas, hatta sekalipun warden dan guru-guru, beliaulah
yang akan menjadi juru-rundingnya.
Masa pun berputar dan terus berputar. Tahun 1988 tiba, dan menjelang
Disember, selepas peperiksaan SPM, kami pun berpisah. Masing-masing
dengan haluan sendiri. Saya ke Matrikulasi dan kemudiannya USM, P.Pinang
dan beliau ke ITM (kini UiTM), Shah Alam. Semasa saya di tahun 1 dan 2,
beliau sering juga ke bilik saya di kampus USM. Ketika itu, ujar
Allahyarham kepada saya, beliau sedang hangat bercinta dengan Juara
Deklamasi Sajak Kemerdekaan di peringkat Kebangsaan. Orang Bukit
Mertajam katanya. Oleh kerana masing-masing sibuk dengan hal sendiri,
kami berkomunikasi sekali-sekala. Selepas tamat belajar di USM, saya
mula bekerja. Ketika saya bekerja di Kuala Lumpur, 4 atau 5 kali juga
kami bertemu dan ada antaranya beliau bermalam di rumah sewa saya.
Ketika itu ekonomi mula menggawat (sekitar 1998), dan saya dengar
khabarnya periuk nasi beliau teruk terjejas. Seingat saya, kali terakhir
saya berjabat salam dengan Allahyarham ialah sekitar penghujung tahun
1998. Apabila saya ke Negara Matahari Terbit pada awal tahun 1999,
komunikasi itu terputus, tapi ingatan terhadap beliau tetap ada dan
segar, hinggalah saya pulang ke Malaysia pada tahun 2005. Pada
pertengahan tahun 2007, saya membaca cerita beliau di Mingguan Malaysia.
Cerita tentang bagaimana beliau menderitai barah otak, bagaimana beliau
mengharungi pembedahan dan bagaimana semangatnya membara untuk terus
hidup. Semenjak itu, acap-kali terdetik di hati untuk menziarahi beliau,
hatta minggu lepaspun saya ada mencadangkan untuk kita menziarahi beliau
ketika re-union XSAS'88 di Kuantan pada bulan Disember nanti.
Manusia hanya merancang dan ternyata Tuhan lebih menyayangi beliau.
Kamal, pergilah kau dengan aman, dengan tenteram, dan kami iringimu
dengan doa-doa dan ingatan yang baik-baik kepadamu. Pergilah, seorang
sahabat yang namanya akan sentiasa terpahat di hati kami. Kami redha
segalanya dan kami maafkan segala kekurangan sepanjang persahabatan ini.
Terima kasih juga kerana kau sudi menjadi sebahagian daripada
memori-memori indah dalam perjalanan hidup kami ini.
Sebetulnya juga saya menangis ketika menaip belasungkawa ini. Saya
menangis kerana saya masih terkejut. Dan sedihya, hajat saya untuk
menziarahi Allahyarham ketika beliau masih hidup tidak kesampaian.
Wallahualam. Al-Fatihah.
F A R I S D I I P O H
(XSAS 1984 ~ 1988)
17 Oktober 2008
13:15pm
kelas yang sama, menyebabkan Allahyarham dan saya sekali
lagi tidak terpisah. Kelas 1 Sains 3, seingat saya guru kelasnya ialah
Cikgu Safiah. Seawal lagi, Allahyarham telah menunjukkan sifat-sifat
kepimpinan, maka beliau kami pilih sebagai Ketua kelas 1 Sains 3.
Sebagai pelajar SBP, memang kita diasuh untuk cemerlang dalam pelbagai
bidang. Allahyarham tidak terkecuali. Selain memiliki ciri kepimpinan
yang tinggi, Allahyarham mengembangkan bakat beliau dalam bidang debat;
sastera dan seni, baik penulisan cerpen dan puisi, deklamasi sajak;
syarahan; seni lakon, kami sama-sama berlakon dalam Pekan Teater TV3, (di
situlah karier Azhar Sulaiman bermula); dan juga tidak ketinggalan dalam
bidang sukan. 